هر وقت من يک کار خوب مي کنم مامانم به من مي گويد بزرگ که شدي برايت يک زن خوب مي گيرم. تا به حال من پنج تا کار خوب کرده ام و مامانم قول پنج تايش را به من داده است. حتمن ناسرادين شاه خيلي کارهاي خوب مي کرده که مامانش به اندازه استاديوم آزادي برايش زن گرفته بود.

 ولي من مؤتقدم که اصولن انسان بايد زن بگيرد تا آدم بشود ، چون بابايمان هميشه مي گويد مشکلات انسان را آدم مي کند.

 در عزدواج تواهم خيلي مهم است يعني دو طرف بايد به هم بخورند. مثلن من و ساناز دختر خاله مان خيلي به هم مي خوريم. از لهاز فکري هم دو طرف بايد به هم بخورند، ساناز چون سه سالش است هنوز فکر ندارد که به من بخورد ولي مامانم مي گويد اين ساناز از تو بيشتر هاليش مي شود.

در عزدواج سن و سال اصلن مهم نيست چه بسيار آدم هاي بزرگي بوده اند که کارشان به تلاغ کشيده شده و چه بسيار آدم هاي کوچکي که نکشيده شده.

مهم اشق است !

اگر اشق باشد ديگر کسي از شوهرش سکه نمي خواهد و دايي مختار هم از زندان در مي آيد. من تا حالا کلي سکه جم کرده ام و مي خواهم همان اول قلکم را بشکنم و همه اش را به ساناز بدهم تا بعدن به زندان نروم.

مهريه وشير بلال هيچ کس را خوشبخت نمي کند. همين خرج هاي ازافي باعث مي شود که زندگي سخت بشود و سر خرج عروسي دايي مختار با پدر خانومش حرفش بشود.

 دايي مختار مي گفت پدر خانومش چتر باز بود.خوب شايد حقوق چتر بازي خيلي کم بوده که نتوانسته خرج عروسي را بدهد.

 البته من و ساناز تفافق کرده ايم که بجاي شام عروسي چيپس خلالي نمکي بدهيم. هم ارزان تر است ، هم خوشمزه تراست تازه وقتي مي خوري خش خش هم مي کند!

اگر آدم زن خانه دار بگيرد خيلي بهتر است و گرنه آدم مجبور مي شود خودش خانه بگيرد. زن دايي مختار هم خانه دار نبود و دايي مختار مجبور شد يک زير زميني بگيرد! اما خانوم دايي مختار هم مي خواست برود بالا! حتمن از زير زميني مي ترسيد .

 ساناز هم از زير زميني مي ترسد براي همين هم برايش توي باغچه يک خانه درختي درست کردم. اما ساناز از آن بالا افتاد و دستش شکست. از آن موقه خاله با من قهر است. قهر بهتر از دعواست.آدم وقتي قهر مي کند بعد آشتي مي کند ولي اگر دعوا کند بعد کتک کاري مي کند بعد خانومش مي رود دادگاه شکايت مي کند بعد مي آيند دايي مختار را مي برند زندان!

البته زندان آدم را مرد مي کند.عزدواج هم آدم را مرد مي کند، اما آدم با عزدواج مرد بشود خيلي بهتر است!

اين بود انشاي من

خدا جون من شرمنده ات بودم و هستم ولی ممنون خودت يک راههايی ميذاری برای اينکه نشون بديم هنوز به يادت هستيم اما از همه اينها گذشته يک تصميمی با خودم گرفتم
تصميم گرفتم که تو راه منزل به سر کار و بلعکس با هات حرف بزنم بهت فکر کنم ميخوام يک هفته امتحان کنم ببينم چی ميشه ؟ البته تو هيچ چارچوب خاصی نميخوام حرف بزنم فقط مثل دوتا دوست ميخوام باهات درد دل کنم حتی برات تعريف کنم که تو شرکت چه اتفاقاتی افتاده ....شايد به نظر يک کم مسخره بياد ولی بهترين راه برای دوستی با توست . آخه ما آدما اول که تا هم دوست ميشيم از همين حرفها ميزنيم حرفهای روز مره بعد که خودمونی تر شديم از درد دلهامون ميگيم کاری نداريم که طرف برامون کاری ميکنه يا نه فقط ميخواهيم خالی شيم و از اين مصاحبت لذت ببريم .... خلاصه بدون هيچ چشم داشتی با هم رفيق جون جونی ميشيم اونوقت دوست داريم هميشه پيش هم باشيم تو خلوتهامون به هم فکر ميکنيم ....
خلاصه خسته ات نکنم به يک جايی ميرسيم که حاضريم جون هم برای هم بديم .
خدايا ميخوام به جايی برسم که با هات رفيق جون جونی بشم ميدونم يک شبه هم نميشه اين راه رو رفت برای همين از اول شروع ميکنم برات از خودم ميگم از اتفافاتی که برام ميفته و بعد فکر ميکنم اگه تو جلوم بودی چه جوابی بهم ميدادی ... آخر شب هم قرآن رو باز کنم يک صفحه ميخونم هر جا که اومد حتما فارسيشم ميخونم تا ببينم تو هر روز بهم چی ميگی أخه خودت گفتی هر وقت ميخواين خدا باهاتون حرف بزنه قرآن بخونيد .
خلاصه دوستای خوبم اگه ميخواين شروع کنين باهاش دوست شين بسم ا.... در ضمن خوشحال ميشم نامه هاتون رو بخونم اگه بتونم کمکی کنم .

                     ندارم فرصتی تا لحظه ی مرگ     

                                                                             بود بر شاخه هایم آخرین برگ 

                   تو پنداری که شب چشمم به خواب است 

                                                                            ندانی این جزیره غرق آبست 

                    به حال گریه می خوانم خدا را 
 
                                                                            به حال دوست می جویم شما را 

                   زبس دل سوی مردم کرده ام من 

                                                                            در این دنیا تو را گم کرده ام من 

                   مرا در عاشقی بی تاب کردی 

                                                                            کجا هستی دلم را آب کردی 
 
                   نه اکنون بلکه عمری، روزگاریست 

                                                                            که پیش روی ما غمگین حصاریست 

                   بود روز تو برای ما شب تار 

                                                                            صدایت می رسد از پشت دیوار 
 
                   کلام نازنینت مهر جوش است

                                                                            صدایت در لطافت چون سروش است 
 
                   بدا ، روز و شب ما هم یکی نیست

                                                                            شب ما بهر تو همگام روز است 

                   به وقت صبح تو ما را شب آید

                                                                            در آن هنگامه جانم بر لب آید 

                  کویرم من، تو گلشن باش ای یار 

                                                                            به تاریکی تو روشن بــاش ای یار

یک ماه گذشت ماهی که امد تا بوی خوشش  تا یک سال دیگر روح  و جانمان را عطر اگین کند ماهی گذشت که امده بود تا روح و قلبمان را از زنگارهای گناه و الودگی جلا دهد مصفایمان سازد و هر انچه را که در گذشته از بدی در خانه دلمان رسوخ کرده بود پاک کند از دروغها و تهمتها و گناهمان شرمسارمان سازد و بسوی توبه ازعصیانهایی که کرده بودیم رهنمونمان کند امده بود تا فاصله ی زیادی را که از معبود مهربانمان بواسطه خطای بسیار وناسپاسیها ایجاد شده بود کم کند.امده بود تا لذت نماز اول وقت را که حداقل شکرگذاری از محبوب یکتا یمان است وشیرینی تحمل یک روز گرسنگی و دوری از لذائذ و هوای نفس که حد اقل اثبات اطاعت از قادر مطلق است رابه ما بچشاند.امد تا از گذشته بدمان حالی خوش بسازد و اینده از شیطان نفس در امانمان سازد چه خوش ماهی بود چه مبارک ایام دلنشینی بود ماهی که در بیست ونه روز وجود تا ریک و زنگار گرفتمان و سیاهیهای درونمان و گناههای در خلوتمان را ارام ارام تمیز و پاکیزه کرد شست و جلایمان داد و معطرومنوربه عید خوش رمضان دعوتمان کرد...چه خوب است اینچنین باشد.....خدایا ایا قبول است طاعتم.....ایا توانست این ماه پر برکت وجود تاریک مرا صفا دهد....؟....ایا عمری دوری از استان توبا بیست ونه روز بندگی نا خالص من نزدیکترم کرد؟؟؟...ایا گرسنگیهای من اطاعتم را به اثبات رساند درحالیکه هوای نفسم همچنان افسار گسیخته مرا به هر سو کشاند‍‍‍؟‍‍‍........خدا وندا شرمسارم که عمرم را به رمضانی دیگر و قدری دیگر رساندی و فرصتی خوش بر من مهیا کردی اماخود میدانم و میدانی که تاریکیهای وجودم راضیافت رمضان نیزمنور نکرد...عید رمضان بر من میگزرد و من سزاوار عیدی رمضان نیستم....خجل و شرمسار ازناسپاسیهای خود در برابر این همه موهبت توگرچه رمضان رو به اتمام است اما من همچنان در عمق وجودم سوسوی بخشندگی و فضل توامیدوارم میکندو گرچه از قافله خوبان مانده ام اما چشمان اشکبارم به اسمان ابی تو دوخته است تا بنالم در پیشگاهت که اکنون محتاج ترینم به رحم و کرم و رحمانیت و مهربانی تو....

یا رب به من و روی سیاهم نظری....کز نیک نمانده در وجودم اثری

گر عفو تو شامل گنه کاران است....یا رب نبود ز من   گنه  کار تری

...و اکنون عید مبارک رمضان امد و خوشا انانکه تو شه ای نیک بر گرفتند و با دلی پاک وناب عید رمضان بشارت دهنده اطاعتشان خواهد شد و تا سالی دیگر بیمه رمضان همراهشان..

و....مبارک باد بر شمادوستان و یاران  و مقبول درگاه حق اطاعت وعبادت خالصانه شما

عید فطر بر تمامی مسلمین و هموطنان و شما دوستان عزیزم مبارک باد...ملتمس دعایتان

 قبل از هر چيز بايد به اين نکته توجه داشته باشيم که جذابيت چيزجـــــدايي از زيبايـي اســـــت.يک فر مي تواند چهره خيلي زيبايي نداشته باشد ولي فوق العاده جذاب باشـــــــــد و همچنين مي تواند خيلي زيبا باشد ولي اصلآ جذاب نباشد و معلومه کدام يک از اينها دوست داشتني تر است . جذابيت و گيرايي يک ويژگي کسب کردني و بدست آوردني است که بـــعضيها آگاهانه يا ناآگاهانه آنرا بدست مي آورند وبه آن دامن ميزنند